Sztuka i nauka ulepszania biologii dla szczytowej wydajności i długowieczności.
Biohacking to praktyka stosowania myślenia systemowego i metod eksperymentalnych do optymalizacji ludzkiej biologii. To traktowanie swojego ciała i umysłu jako systemów, które można debugować, optymalizować i ulepszać.
Dla mnie biohacking to nie pogoń za długowiecznością dla samej długowieczności. Chodzi o utrzymanie jasności umysłu i ciągłej energii potrzebnej do głębokiej, znaczącej pracy — dzień po dniu, rok po roku.
Jako inżynier oprogramowania podchodzę do biohackingu tak samo jak do optymalizacji systemów: mierzę, iteruję, udoskonalam. Śledzę biomarkery. Testuję interwencje. Analizuję wyniki. Dostosowuję.
Kluczowe obszary uwagi:
Biohacking to nie modne suplementy czy mody na przedłużanie życia. Chodzi o zrównoważoną optymalizację. Małe, oparte na dowodach interwencje, które kumulują się z czasem — podobnie jak Kaizen.
Nie optymalizuję, aby pracować dłuższe godziny. Optymalizuję, aby pracować lepsze godziny — z głębszym skupieniem, jaśniejszym myśleniem i trwałą energią twórczą.
Świetne oprogramowanie wymaga utrzymania, monitorowania i ciągłego doskonalenia. To samo dotyczy ludzkiego ciała. Ignorowanie długu technicznego w swojej biologii prowadzi do tych samych skutków co ignorowanie go w kodzie: pogorszenie wydajności, nieoczekiwane awarie, kosztowne naprawy.
Dlatego postrzegam biohacking jako fundamentalną infrastrukturę dla wszystkiego innego, co robię. Nie możesz budować ambitnych systemów, jeśli twój własny system operacyjny działa na przestarzałym oprogramowaniu.
Biohacking idealnie wpisuje się w transhumanizm — wiarę, że możemy aktywnie kształtować ludzkie możliwości poprzez technologię. Ale podczas gdy transhumanizm patrzy w przyszłość, biohacking to coś, co praktykuję dzisiaj — optymalizując sprzęt i oprogramowanie, które już posiadam.
Celem nie jest nieśmiertelność. Jest nim trwała doskonałość. Wykonywanie wyjątkowej pracy wymaga wyjątkowej platformy. A tą platformą jesteś ty.